Autori: Jonida PEPPO

Institucioni: Universiteti i Tiranës, Fakulteti i Shkencave Sociale, Departamenti Pedagogji dhe Psikologji
Fusha e studimit: Psikologji
Data e publikimit Online: 13.07.2026
Disertacioni gjendet i publikuar në Gjuhën Shqipe

© E drejta e autorit: Jonid PEPPO

Publikuar nga Universiteti i Tiranës
Bazuar në aktet ligjore, rregulloreve dhe politikave të UT-ës

👉 Klikoni këtu për të parë disertacionin e plotë (PDF)

ABSTRAKT

Punimi evidenton marrëdhënien mes klimën sociale në shkollën e mesme shqiptare me nivelin e bullizmit tradicional dhe kibernetik si dhe marrëdhënien që ka klima sociale e shkollës me bullizmin, shëndetin mendor, vetvlerësimin dhe kënaqësinë nga jeta të nxënësve adoleshentë në sistemin arsimor parauniversitar në Shqipëri. Hulumtimi mundëson ndërtimin e një shkalle krahasuese mes sistemit parauniversitar shqiptar me sistemet parauniversitare të vendeve të ndryshme, mbi marëdhëniet mes klimës sociale të shkollës me problemin e bullizmit dhe shëndetin mendor, vetvlerësimin dhe kënaqësinë nga jeta të nxënësve të kësaj grupmoshe.

Punimi u realizua nëpërmjet një sondazhi korelacional kros–seksional, bazuar në plotësimin e instrumentit me bazë shkolle. Ai koreloi disa variabla si klima sociale e shkollës, bullizmi tradicional dhe kibernetik në shkollë, shëndeti mendor, depresioni, vetvlerësimi dhe kënaqësia nga jeta e nxënësve shqiptar. Analiza statistikore dhe sasiore përfaqëson vlerësimin e këtyre variablave midis nxënësve adoleshent në shkollën e mesme shqiptare. Disenjmi punimit ndjek standartet metodologjike ndërkombëtare. Instrumenti u plotësua nga 1056 nxënës në shkollën e mesme shqiptare, nga klasa e 6-të deri tek klasa e 12-të, mosha 12 deri 18 vjec.

Disa nga rezultatet kryesore të punimit tregojnë se ka marrëdhënie negative midis klimës sociale në shkollë dhe bullizmit, duke evidentuar se klima sociale është parashikues i fuqishëm i mirëqenies psikologjike, ndërkohë që viktimizimi nga bullizmi shfaqet si faktor rreziku. Ka marrëdhënie pozitive mes klimës sociale dhe vetvlerësimit duke rezultuar klima sociale në shkollë si parashikuesi i vetëvlerësimit.Gjithashtu ka marrëdhënie negative mes klimës sociale në shkollë dhe shfaqjes së simptomave të depresionit, duke treguar sesa më i madh të jetë niveli klimës sociale në shkollë, aq më shumë do të reduktohen shfaqjet e simptomave të depresionit te nxënësit adoleshent. Ndërkohë ka marrëdhënie negative mes përfshirjes së nxënësve në bullizëm dhe vetvlerësimit të nxënësve adoleshent duke shfaqur viktimizimi apo ushtrimi bullizmit tradicional dhe kibernetik ulje të vetëvlerësimit te nxënësitadoleshent

Klima sociale pozitive në shkollë është faktor i rëndëshishëm për reduktimin e nivelit të bullizmit në shkollë dhe rritjen e vetëvlerësimit dhe shëndetit mendor të nxenësve adoleshent si dhe në reduktimin e simptomave depresive te nxënësit. Klima sociale pozitive në shkollën e mesme shqiptare, produkt i rritjes profesionale të strukturave drejtuese të shkollës, rritjes angazhimit të komunitetit të prindërve në problemet e shkollës, menaxhimit efektiv të konfliktit shkollor, fuqizimit të rolit të shërbimit psikosocial në shkollë, etj. 

Fjalë kyçe: Klima sociale shkollë, bullizmi tradicional, bullizmi kibernetik, vetëvlerësimi, shëndeti mendor, depresioni.

ABSTRACT

This study aims to examine the relationship between the social climate in Albanian secondary schools and the prevalence of traditional and cyber bullying, as well as the relationship between school social climate and bullying, mental health, self-esteem, and life satisfaction among adolescents within the Albanian pre-university education system and give a comparative framework between the Albanian pre-university educational system and those of other countries. 

The study was conducted through a cross-sectional correlational survey design based on the administration of a school-based research instrument. It examined the interrelationship among several variables, including school social climate, traditional bullying, cyberbullying, mental health, depressive symptoms, self-esteem, and life satisfaction among Albanian students. Statistical and quantitative analyses were employed to assess these variables among adolescent students attending Albanian secondary schools. The study design follows internationally recognized methodological standards. The instrument was completed by 1,056 students from grades 6 through 12, aged between 12 and 18 years. 

Findings indicate a significant negative relationship between school social climate and bullying, demonstrating that a positive school social climate serves as a strong predictor of psychological well-being, whereas bullying victimization emerges as a substantial risk factor. The results also reveal a positive relationship between school social climate and self-esteem, suggesting that school social climate significantly predicts students’ levels of self-esteem. Furthermore, a negative relationship was identified between school social climate and depressive symptoms, indicating that higher levels of positive school social climate are associated with lower manifestations of depressive symptoms among adolescent students. In addition, the study identified a negative relationship between involvement in bullying and self-esteem, showing that both victimization and perpetration of traditional and cyberbullying are associated with decreased self-esteem among adolescents. 

A positive school social climate constitutes an important protective factor in reducing bullying and enhancing adolescents’ self-esteem and mental health, while simultaneously contributing to the reduction of depressive symptoms among students. The development of a positive social climate in Albanian secondary schools is closely associated with the professional development of school leadership structures, increased parental community engagement in school-related issues, effective conflict management within schools, and the strengthening of psychosocial support services in the educational environment. 

Keywords: School social climate, traditional bullying, cyberbullying, self-esteem, mental health, depression. 

The post Jonida Peppo – MARRËDHËNIA MES KLIMËS SOCIALE NË SHKOLLË, BULLIZMIT TRADICIONAL, BULLIZMIT KIBERNETIK, VETËVLERËSIMIT DHE SHËNDETIT MENDOR TE ADOLESHENTËT NË SHQIPËRI appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

Autori: Zhaneta BEQIRI

• Institucioni: Universiteti i Tiranës,  Fakulteti i Shkencave Sociale, Departamenti Pedagogji dhe Psikologji
• Fusha e studimit:  Edukim
• Data e publikimit Online: 16.06.2026
• Disertacioni gjendet i publikuar në Gjuhën Shqipe

© E drejta e autorit: Zhaneta BEQIRI

Publikuar nga Universiteti i Tiranës
Bazuar në aktet ligjore, rregulloreve dhe politikave të UT-ës

👉 Klikoni këtu për të parë disertacionin e plotë (PDF)

ABSTRAKT

Qëllimi: Ky studim synon të vlerësojë zbatimin e metodologjive të edukimit parashkollor dhe nivelin e gatishmërisë për shkollë të fëmijëve në klasat përgatitore, duke analizuar në mënyrë krahasuese dallimet ndërmjet institucioneve që zbatojnë qasje të ndryshme pedagogjike, me fokus në qasjen Reggio Emilia.

Metodologjia: Studimi përdori dizajn kuazi-eksperimental me matje në fillim dhe në fund të vitit akademik, i integruar brenda një qasjeje me metoda të përziera. Të dhënat sasiore u përdorën për të analizuar ndryshimet në kohë dhe dallimet ndërmjet grupeve, ndërsa të dhënat cilësore ofruan një kuptim më të thelluar rreth variablave të studimit. Kampioni përfshiu 535 fëmijë nga 18 klasa përgatitore në institucione publike parashkollore në Tiranë, së bashku me prindërit e tyre (N = 535) dhe 36 mësuese. Nëntë prej klasave ishin të orientuara sipas qasjes Reggio Emilia. Të dhënat u mblodhën përmes instrumenteve si pyetësorët dhe intervistat, për vlerësimin e zhvillimit të fëmijëve, cilësinë e mjediseve të të nxënit, praktikat pedagogjike dhe përfshirjen e prindërve.

Rezultatet: Gjetjet treguan progres të dukshëm të fëmijëve në të gjitha fushat e zhvillimit, nga fillimi në fund të vitit përgatitor në kopsht, me efekte më të theksuara në zhvillimin gjuhësor dhe njohës. Analizat krahasuese mes fëmijëve të klasave Reggio dhe të klasave të tjera evidentuan se dallimet ndërmjet grupeve rezultuan të rëndësishme në fushën e zhvillimit socio-emocional dhe në përqasjen ndaj të nxënit. Cilësia e mjediseve të të nxënit, praktikat pedagogjike bashkëkohore dhe përfshirja e prindërve rezultuan në nivele të kënaqshme dhe të krahasueshme ndërmjet grupeve, por me avantazhe për klasat Reggio në disa tregues specifikë. Faktorët demografikë, pedagogjikë dhe institucionalë shpjeguan një pjesë të konsiderueshme të variancës në gatishmërinë për shkollë, ku rolin më të fortë parashikues e kishin praktikat pedagogjike.

Konkluzione: Rezultatet sugjerojnë se qasja Reggio Emilia kontribuon më tepër në fusha specifike të zhvillimit. Gjetjet theksojnë rëndësinë e praktikave pedagogjike bashkëkohore, cilësinë e mjediseve të të nxënit dhe përfshirjen prindërore në edukim në përgatitjen e fëmijëve për tranzicionin drejt arsimit fillor. Studimi thekson rolin e ndërveprimit ndërmjet karakteristikave individuale të fëmijës dhe faktorëve familjarë e institucionalë në gatishmërinë për shkollë, duke ofruar implikime të rëndësishme për zhvillimin e politikave dhe praktikave në arsimin parashkollor.

Fjalë kyçe: arsim parashkollor; metodologji edukimi; qasje pedagogjike; qasja Reggio Emilia; gatishmëri për shkollë, studim krahasues.

ABSTRACT

Purpose: This study aims to evaluate the implementation of early childhood education methodologies and the level of children’s school readiness in preparatory classes, by comparatively analyzing differences between institutions applying diverse pedagogical approaches, with a focus on the Reggio Emilia approach.

Methodology: The study employed a quasi-experimental design with measurements at the beginning and at the end of the academic year, integrated within a mixed-methods approach. Quantitative data were used to analyze changes over time and differences between groups, while qualitative data provied a deeper understanding of the study variables. The sample included 535 children from 18 preparatory classes in public preschool institutions in Tirana, along with their parents (N = 535) and 36 teachers. Nine of the classes implemented the Reggio Emilia approach. Data were collected using instruments assessing children’s development, the quality of the learning environment, pedagogical practices, and parental involvement.

Results: The findings indicated a significant progress of children across all developmental domains from the beginning to the end of the preparatory year, with more pronounced effects in language development and cognition. Comparative analyses between children in Reggio and non-Reggio classes revealed significant differences between groups in socio-economic development and in the domain of approaches to learning. The quality of the learning environment, child-centered practices and parental involvement was found to be good and relatively comparable across groups, with advantages for Reggio classes in specific indicators. Demographic, pedagogical and institutional factors explained a substantial proportion of the variance in school readiness, with the strongest predictive role attributed to pedagogical practices.

Conclusions: The results suggest that the Reggio Emilia approach contributes to specific dimensions of development. The findings highlight the importance of the quality of contemporary pedagogical practices, the educational environment and parental involvement in preparing children for the transition to primary education. Furthermore, the study emphasizes the role of the interaction between individual child characteristics, institutional and family factors in shaping school readiness, offering important implications for the development of policies and practices in early childhood education.

Keywords: early childhood education; educational methodologies; pedagogical approaches; Reggio Emilia; school readiness; comparative study.

The post Zhaneta BEQIRI – METODOLOGJITË E EDUKIMIT PARASHKOLLOR DHE ZBATIMI I TYRE NË SHQIPËRI. KRAHASIMI I KOPSHTEVE REGGIANE DHE ATYRE ME METODOLOGJI TË TJERA RASTI I TIRANËS appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

Autori: Edlira Bejko

• Institucioni: Universiteti i Tiranës,  Fakulteti i Shkencave Sociale, Departamenti Pedagogji dhe Psikologji

• Fusha e studimit:  Edukim

• Data e publikimit Online: 21.05.2026

• Disertacioni gjendet i publikuar në Gjuhën Shqipe

© E drejta e autorit: 

Publikuar nga Universiteti i Tiranës
Bazuar në aktet ligjore, rregulloreve dhe politikave të UT-ës

👉 Klikoni këtu për të parë disertacionin e plotë (PDF)

ABSTRAKT

Në një botë shumëkulturore, gjithnjë e më të ndërlidhur dhe të globalizuar, edukimi ndërkulturor dhe kompetenca ndërkulturore janë bërë çështje thelbësore të zhvillimit personal, akademik dhe profesional në shekullin e 21-të. Diskutimi për edukimin dhe kompetencën ndërkulturore është dinamik dhe shumëplanësh, duke reflektuar ndryshimet më të gjera shoqërore. Integrimi i edukimit ndërkulturor dhe i zhvillimit të kompetencës ndërkulturore në arsimin parauniversitar mbetet kompleks. Në një kontekst të tillë, hulumtimi i edukimit dhe kompetencës ndërkulturore është shumë i rëndësishëm. Por, në kontekstin e Shqipërisë që në 35 vitet e fundit ka pësuar ndryshime të qenësishme dhe është përballur me sfidat e migrimit, emigrimit, imigrimit, remigrimit dhe të integrimit në Bashkimin Evropian, studimi i edukimit ndërkulturor dhe i zhvillimit të kompetencës ndërkulturore përbën një domosdoshmëri.

Kërkimi i ndërmarrë ka si qëllim të shqyrtojë ndikimin e modeleve të pedagogjisë ndërkulturore në edukimin ndërkulturor dhe në zhvillimin e kompetencës ndërkulturore në kontekstin e shkollës, për të përcaktuar politika dhe praktika më të efektshme për integrimin e edukimit ndërkulturor në kurrikulën e arsimit të mesëm të ulët dhe për zhvillimin e kësaj kompetence te nxënësit dhe mësuesit.

Studimi është ndërtuar mbi tre objektiva kryesore: 1) të hulumtohet perceptimi i nxënësve, mësuesve, drejtuesve të shkollave dhe ekspertëve të arsimit për diversitetin kulturor dhe rolin e edukimin ndërkulturor në shkollë; 2) të hulumtohet perceptimi i nxënësve, mësuesve, drejtuesve të shkollave dhe ekspertëve të arsimit për dimensionet dhe elementet përbërëse të kompetencës ndërkulturore; 3) të analizohen modelet e pedagogjisë ndërkulturore dhe politikat arsimore për zhvillimin e edukimit ndërkulturor dhe të kompetencës ndërkulturore në shkollë.

Kërkimi është kryer me metodologjinë e përzier, duke përdorur metodat sasiore dhe cilësore dhe më konkrtetisht: anketimin, intervistimin dhe analizën e përmbajtjes. Kampioni i kërkimit përbëhet nga 620 subjekte (503 nxënës të arsimit të mesëm të ulët, 100 mësues të arsimit të mesëm të ulët, 12 drejtues të shkollave 9-vjeçare dhe 5 ekspertë të arsimit).

Kërkimi ka gjetur se: ekziston një konsensus pozitiv për integrimin e edukimit ndërkulturor në kurrikulën shkollore, por zbatimi është i pamjaftueshëm; edukimi ndërkulturor nuk trajtohet si një lëndë e mirëfilltë, por përfshihet në mënyrë të tërthortë në disa lëndë të kurrikulës shkollore, me fokus kryesor në lëndën e Qytetarisë; elemente të kompetencës ndërkulturore janë të integruara në kurrikulën shkollore, ndonëse nuk shfaqen me emërtim të mirëfilltë; edukimi ndërkulturor në Shqipëri realizohet në mënyrë sipërfaqësore, sporadike; sistemi arsimor shqiptar dëshmon mungesën e një strategjie kombëtare të mirëfilltë, të unifikuar për edukimin ndërkulturor; në Shqipëri nuk ndiqet një model pedagogjik i vetëm apo i huazuar për edukimin dhe kompetencën ndërkulturore.

Mbështetur në analizën dhe diskutimin e gjetjeve, studimi ka arritur në disa përfundime, si: integrimi i edukimit ndërkulturor dhe zhvillimi i kompetencës ndërkulturore në shkollë është një nevojë aktuale e sistemit arsimor në Shqipëri; mungesa e një strategjie kombëtare për edukimin dhe kompetencën ndërkulturore pasqyrohet në mënyrën e paqartë, të paefektshme të ofrimit të edukimit ndërkulturor, e cila nuk bazohet në modele të pedagogjisë ndërkulturore, nuk mbështetet mjaftueshëm nga një sistem i efektshëm i trajnimit të mësuesve dhe me materiale burimore të shumëllojta të fushës për të lehtësuar mësimdhënien efektive; zhvillimi i edukimit ndërkulturor dhe kompetencës ndërkulturore do të duhet të kapërcejë një sërë sfidash politike, administrative, kurrikulare dhe pedagogjike.

Kërkimi paraqet një sërë rekomandimesh ndër të cilat më kryesoret janë: hartimi i strategjisë kombëtare të edukimit ndërkulturor; përgatitja e protokollit të integrimit të nxënësve imigrantë, emigrantë, remigrantë dhe të grupeve të tjera kulturore; rishikimi i kurrikulës së arsimit të mesëm të ulët për të integruar në mënyrë më të drejtpërdrejtë dhe të efektshme edukimin ndërkulturor; përshtatja e modeleve anglosakson, grek, gjerman dhe italian për politikën e edukimit ndërkulturor; ndërtimi i kornizës për kompetencën ndërkulturore të nxënësve dhe mësuesve bazuar në modelet e Deardorff, Dimitrov, UNESCO-s, Këshillit të Evropës; përdorimi i qasjes pedagogjike të edukimit të integruar ndërkulturor si modeli më i përshtatshëm për formimin e kompetencës ndërkulturore të nxënësve; përmirësimi i programeve të formimit dhe zhvillimit profesional të mësuesve për t’i aftësuar më mirë ata për edukimin ndërkulturor.

Fjalët kyç: pedagogji ndërkulturore, modele të pedagogjisë ndërkulturore, edukim ndërkulturor, kompetencë ndërkulturore, modele të kompetencës ndërkulturore

ABSTRACT

In a multicultural, increasingly interconnected, and globalized society, intercultural education and intercultural competence have emerged as vital components of personal, academic and professional development in the 21st century. The discussion on intercultural education and competence is dynamic and multifaceted, reflecting broader societal changes. The integration of intercultural education and the development of intercultural competence in pre-university education remains complex endeavour. In this context, the exploration of intercultural education and competence is highly significant. Specifically, in the context of Albania, which in the last 35 years has undergone fundamental changes and has faced the challenges of migration, emigration, immigration, remigration, and integration into the European Union, the study of intercultural education and the development of intercultural competence is a necessity.

The undertaken research aims to examine the impact of intercultural pedagogy models on intercultural education and the development of intercultural competence within the school context in order to identify the most effective policies and practices for integrating intercultural education into the curriculum of lower secondary education and for fostering this competence among students and teachers.

The study is structured around three main objectives: 1) to explore the perception of students, teachers, school leaders and education experts regarding cultural diversity and the role of intercultural education in schools; 2) to investigate the perception of students, teachers, school leaders and education experts on the dimensions and constituent elements of intercultural competence; 3) to analyse intercultural pedagogy models and educational policies aimed at fostering intercultural education and intercultural competence in schools.

The research was conducted using a mixed methodology, utilizing both quantitative and qualitative methods and more specifically: survey, interview and content analysis. The research sample consists of 620 subjects (503 lower secondary education students, 100 lower secondary education teachers, 12 principals of 9-year schools and 5 education experts).

The research found that: there is a positive consensus for the integration of intercultural education in the school curriculum, but the implementation is insufficient; intercultural education is not treated as a distinct subject, but is indirectly included in several subjects of the school curriculum, primarily focusing on the subject of Citizenship; elements of intercultural competence are integrated into the school curriculum, although not explicitly named; intercultural education in Albania is conducted superficially, sporadically; the Albanian education system demonstrates a lack of a comprehensive, unified national strategy for intercultural education; Albania does not follow a single or borrowed pedagogical model for intercultural education and competence.

Based on the analysis and discussion of these findings, several conclusions have emerged, including: integrating intercultural education and fostering intercultural competence within schools is a current necessity for Albania’s educational reform; the lack of a national strategy for intercultural education is reflected in a vague and ineffective approach to providing intercultural education, which is not grounded in intercultural pedagogical models, is insufficiently supported by a teacher training system, and lacks diverse, field-specific resource materials to facilitate effective teaching; overcoming political, administrative, curricular, and pedagogical challenges is essential for meaningful progress in this domain.

The research presents several actionable recommendations, among which the most important are: developing a national intercultural education strategy; establishing protocols for integrating immigrant, emigrant, re-migrant students, and other cultural groups into the educational system; revising the curriculum of lower secondary education to explicitly and effectively incorporate intercultural education; adapting successful intercultural education Anglo- Saxon, Greek, German, and Italian models for intercultural education policy; developing a framework for intercultural competence of students and teachers based on models of Deardorff, Dimitrov, UNESCO, and the Council of Europe; implementing the pedagogical approach of integrated intercultural education as the most suitable model for fostering students’ intercultural competence; enhancing teacher training and professional development programs to better equip them for delivering intercultural education.

Keywords: intercultural pedagogy, models of intercultural pedagogy, intercultural education, intercultural competence, models of intercultural competence

The post Edlira Bejko – NDIKIMI I MODELEVE TË PEDAGOGJISË NDËRKULTURORE PËR TË ZHVILLUAR KOMPETENCËN NDËRKULTURORE NË KONTEKSTIN E SHKOLLËS appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

• Autori: Fatjona HYSI

• Institucioni: Universiteti i Tiranës,  Fakulteti i Shkencave Sociale, Departamenti i Pedagogji dhe Psikologji

• Fusha e studimit:  Psikologji

• Data e publikimit Online: 14.04.2026

• Disertacioni gjendet i publikuar në Gjuhën Shqipe

© E drejta e autorit: Fatjona HYSI

Publikuar nga Universiteti i Tiranës
Bazuar në aktet ligjore, rregulloreve dhe politikave të UT-ës

👉 Klikoni këtu për të parë disertacionin e plotë (PDF)

ABSTRAKT

Qëllimi: Ky studim shqyrton ndikimin problematik të mediave sociale në shëndetin mendor të adoleshentëve në Shqipëri, duke u fokusuar te faktorët kulturorë dhe kontekstualë që shpesh anashkalohen në literaturën ndërkombëtare. Hulumtimi synon të analizojë marrëdhënien mes përdorimit të mediave sociale dhe simptomave të depresionit e ankthit social, duke eksploruar rolin ndërmjetësues të imazhit trupor dhe vetëvlerësimit.

Metodologjia: Duke përdorur një dizajn ndërsektorial, deskriptiv-korrelacional, ky studim shqyrton marrëdhëniet dhe korrelacionet midis variablave të ndryshme në një moment të caktuar kohor. Në studim morën pjesë 315 adoleshentë shqiptarë (13-19 vjeç), ku u përdor një metodologji ndërsektoriale dhe deskriptive-korrelacionale. Gjetjet treguan një përdorim të moderuar të mediave sociale, me TikTok, YouTube dhe WhatsApp si platformat më të njohura. Nivelet e depresionit dhe ankthit në kampion ishin relativisht të ulëta.

Rezultatet: Gjetjet kryesore raportojnë një lidhje të fortë pozitive midis mbështetjes sociale dhe reziliencës psikologjike (r = .710), si dhe një lidhje negative mes imazhit trupor dhe përdorimit të mediave sociale (r = -.446). Nuk u gjet, ndërkohë, një lidhje me rëndësi mes kohës së kaluar në mediat sociale dhe depresionit (r = .007), një rezultat që bie ndesh me shumë studime ndërkombëtare.

Përfundime: Studimi konkludon se konteksti kulturor është vendimtar. Mbështetja sociale shfaqet si një faktor i fuqishëm mbrojtës, ndërsa imazhi trupor vepron si një ndërmjetësues kyç, ku ndikimi i mediave sociale në depresion kalon përmes perceptimit të pamjes. Bazuar në këto gjetje, propozohet zhvillimi i një indeksi për të matur cilësinë e përdorimit të mediave sociale (SMQI). Studimi sfidon gjetjet ekzistuese dhe thekson nevojën për politika që integrojnë diversitetin kulturor. Ai kontribuon në një kuptim më të plotë të marrëdhënies midis përdorimit të mediave sociale dhe shëndetit mendor të adoleshentëve.

Fjalë kyçe: rrjete sociale, adoleshentë, kontekstkulturor, depresioni, ankthi, shëndet mendor.

ABSTRACT

Purpose: This study investigates the problematic use of social media and its impact on adolescents’ mental health in Albania, focusing on cultural and contextual factors often overlooked in international literature. The research aims to analyze the relationship between social media use and symptoms of depression and social anxiety, exploring the mediating roles of body image and self-esteem.

Methodology: A cross-sectional, descriptive – correlational design was employed to examine the relationships among key variables at a single point in time. The study involved 315 Albanian adolescents (aged 13-19) using a cross-sectional, descriptive – correlational design. Findings revealed moderate levels of social media use, with TikTok, YouTube, and WhatsApp being the most popular platforms. The sample exhibited relatively low levels of depressive and anxiety symptoms.

Results: Key results highlighted a strong positive correlation between social support and resilience (r = .710) and a strong negative correlation between body image and social media use (r = -.446). Unexpectedly, a weak and non-significant correlation was found between time spent on social media and depression (r = .007), a finding that contradicts much of the international literature.

Conclusions: The study concludes that cultural context is crucial. Social support emerges as a powerful protective factor, while body image acts as a key mediator, with social media’s influence on depression being channeled through its effects on body perception. Based on these findings, a new instrument, the Social Media Quality Index (SMQI), is proposed to measure the quality of social media use. This research challenges existing findings and underscores the need for policies that integrate cultural diversity. This study advances understanding of the relationship between social media use and adolescent mental health.

Keywords: social networks, adolescents, cultural context, depression and anxiety, mental health

The post Fatjona HYSI- RRJETET SOCIALE DHE IMAZHI TRUPOR NË MOSHËN E ADOLESHENCËS NDIKIMI I TYRE NË VETËVLERËSIMIN DHE SHËNDETIN MENDOR TEK ADOLESHENTËT appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post Impakti i pranimit psikologjik në cilësinë e jetës dhe në pakësimin e simptomave depresive tek të moshuarit appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post Aspekte  psikologjike të profesionit të mësuesit, nevojat dhe pritshmëritë appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post Ndikimi i karizmës së mësuesit në motivimin e nxënësve  për të nxënë appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post Pandershmëria  akademike në IAL në Shqipëri: Prevalenca, format, shkaqet dhe menaxhimi i saj appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post Dinamikat e trajektores së zisë tek prindërit që kanë humbur fëmijë appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.

The post VLERËSIMI I GATISHMËRISË SHKOLLORE appeared first on UNIVERSITETI I TIRANËS.